Μάρκος Χατζημάρκος: Όταν ο Μαραθώνιος γίνεται ιστορία ζωής και όχι αγώνας χρόνου
Υπάρχουν τερματισμοί που δεν γράφονται απλώς στα χρονόμετρα.
Τερματισμοί που χαράζονται βαθιά στη μνήμη, στην καρδιά και στις στιγμές που κουβαλά ένας άνθρωπος σε όλη του τη διαδρομή. Για τον Μάρκο Χατζημάρκο, ο 14ος μαραθώνιος της ζωής του δεν ήταν ακόμη ένας αγώνας δρόμου. Ήταν μια προσωπική κατάθεση ψυχής. Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και ίσως ένας συγκινητικός αποχαιρετισμός στις μεγάλες αποστάσεις.
Πριν από δύο χρόνια είχαμε καταγράψει τη μεγάλη του προσπάθεια στον 12ο μαραθώνιο της ζωής του, στη μαγευτική Λουμπλιάνα. Έναν αγώνα απαιτητικό, γεμάτο δοκιμασίες και εσωτερικές μάχες. Εκεί όμως, ανάμεσα στο πλήθος των θεατών, υπήρχε ένα βλέμμα που του έδινε δύναμη να συνεχίσει όταν το σώμα λύγιζε: η κόρη του, η Άννα. Η παρουσία της έγινε το στήριγμά του στα πιο δύσκολα χιλιόμετρα, εκεί όπου ο μαραθώνιος σταματά να είναι θέμα φυσικής αντοχής και γίνεται καθαρά υπόθεση ψυχής.
Φέτος, η ιστορία γράφτηκε ξανά. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν ακόμη πιο βαθιά ανθρώπινη και προσωπική.
Ο προορισμός ήταν η ιστορική και πανέμορφη Πάντοβα της Ιταλίας. Μια πόλη που πλέον έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του, αφού εκεί ζει και σπουδάζει η Άννα, χτίζοντας το δικό της μέλλον και ανοίγοντας τα δικά της φτερά στη ζωή. Δεν ταξίδεψε απλώς για να τρέξει 42 χιλιόμετρα. Ταξίδεψε για να ενώσει δύο κόσμους: την αγάπη του για τον μαραθώνιο και την αγάπη του για την οικογένειά του.
Γιατί ο μαραθώνιος μοιάζει τελικά πολύ με τη ζωή.
Θέλει υπομονή όταν όλα δείχνουν δύσκολα.
Πειθαρχία όταν η κούραση σε λυγίζει.
Δύναμη για να συνεχίζεις ακόμη κι όταν το σώμα λέει «ως εδώ».
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται ανθρώπους δίπλα σου. Ανθρώπους που σε περιμένουν στον τερματισμό και δίνουν νόημα σε κάθε βήμα.
Κάθε χιλιόμετρο για τον Μάρκο Χατζημάρκο κουβαλούσε αναμνήσεις: ατελείωτες προπονήσεις κάτω από τον ήλιο και τη βροχή, προσωπικές θυσίες, αγωνίες, μικρές νίκες και μεγάλες συγκινήσεις. Και αν αυτός ήταν πράγματι ο τελευταίος του μεγάλος μαραθώνιος, τότε δεν θα μπορούσε να έχει πιο συμβολικό και πιο όμορφο φινάλε.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν μετριούνται από τις επιδόσεις τους.
Μετριούνται από τις ιστορίες που αφήνουν πίσω τους.
Και ο Μάρκος Χατζημάρκος, μέσα από τους δρόμους που διέσχισε όλα αυτά τα χρόνια, απέδειξε πως ο αληθινός μαραθώνιος δεν είναι τα 42 χιλιόμετρα. Είναι η ίδια η ζωή.
Ρεπορτάζ:Στέργιος Χατζηστέργου
